Road Trip To Turkey

terugblik

07:17, 5/27/2011 .. 1 reacties .. Link

Hoe het was, jullie hebben het kunnen lezen. Ik heb genoten van deze trip. Het was echt fantastisch. Vier weken alleen op pad, vier weken mijn grootste hobby, motorrijden uitoeffenen, elke dag weer. Vier weken andere mensen ontmoeten met steeds andere leuke verhalen. En voor al, vier weken contact met mensen die steeds maar weer vragen of ze iets voor je kunnen doen en zonder bijbedoelingen. Wat valt op in Turkije. Allereerst de enorme verschillen tussen oud en nieuw. Mensen met paard en wagen of ezel tegen over de nieuwste tractoren. Enorm veel oude Renauld 12's tegen over de nieuwate BMW'en Mercedessen. Oude krotten en gigantische nieuwbouw wijken met grote hoge flats. Zeer slechte wegen en grote nieuwe 4 baans wegen. Die wegen is een verhaal apart trouwens als ze nieuw zijn zijn ze prima maar dat duurt hier niet lang, of het klimaat de boosdoener is of de asfalt kwaliteit ik weet het niet maar na een jaar of twee zit elke weg vol gaten die soms wel en soms niet worden gerepareerd. En dan de rijstijl van mijn Turkse vrienden, daar kan nog wel wat aan worden gedaan. Bij een verkeerslicht wil iedereen voor aan staan en al voor het licht op groen springt beginnen de mensen die geen plaatsje op de eerste rij hebben kunnen bemachtigen zeer irritant te toeteren. Het lijkt wel of de anders zo relaxte Turken in het verkeer ineens een enorme haast hebben. Trouwens als je daar in een auto zit is het verplicht steeds te bellen en niet handsfree. Berg op zijn de meeste niet vooruit te branden maar dat maken ze bergaf ruimschoots goed, met name bussen en vrachtwagens storten zich met een ware doodsverachting van een berg af. Vandaar ook de vele tientale ongevallen die ik onderweg gezien heb. Bij enkele lagen de lijken langs de weg bedekt door kranten of jassen. Voor die gene die tijdens een vakantie in Turkije een excursie per bus boeken, doe dat beslist bij een gerenomeerd bedrijf want ook bussen zijn geregeld bij aanrijdingen betrokken. Als je alleen reist maak je heel snel contact iedereen wil een praatje maken en thee met je drinken. Laat wel je fotocamera in je tas zitten een camera schep een afstand en foto's zijn toch alleen maar ja familie en vrienden te overtuigen dat je echt weg bent geweest. Ik ben 26 dagen onderweg geweest en heb bijna 13000 km gereden dat komt dus op bijna 500 km per dag. De grootste kosten zijn dan ook brandstof en met name in Turkije is die erg duur ongeveer € 2,20 per liter. Hotels varieren, van € 13,00 tot € 35,00 niet afhankelijk van kwaliteit maar meer van aanbod, hoe meer hotels, hoe goedkoper. Eten onderweg is geen probleem restaurantjes in overvloed. Een goede maaltijd tussen de € 2,50 en € 10,00. Alleen geen biertje er bij, dat hebben ze niet, alleen aan de kust kun je alcohol krijgen in een restaurant. Alcohol is alleen in speciale winkels verkrijgbaar.

dag 26 woensdag 25 mei

08:55, 5/25/2011 .. 1 reacties .. Link

Weer thuis.Vanmorgen tegen achten bij Hans in Davos vertrokken. Naar eerst een stukje over secundaire wegen alleen nog maar 750 km snelweg, niet leuk maar het moet maar. Zwirserland uit en door Duitsland. Ergens tussen Karlsruhe en Koblenz bij een autohof stop ik voor een kopje koffie, nee geen thee meer voor mij. Als ik weer wil vertrekken staat er een oudere man met een fiets bij mijn motor te kijken. Hij vraagt waar de reis naar toe gaat. Ik vertel dat ik onder weg ben naar huis. Hij niet, hij was 78 en een week geleden vertrokken uit een plaatsje net over de Zwitserse grens en op weg naar Bremerhafen. Door Duitsland naar bovenen over Nederland Belgie en Luxemburg weer naar huis. Hij fietste niet meer zo veel op een dag als vroeger maar had tijd zat en was dus de hele zomer wel onderweg, slapen deed hij in het tentje dat ie bij had. Knap als je op die leeftijd dat nog kan maar voor al ook nog wil. Uiteindelijk ben ik toch weer thuis aangekomen in Ospel. Anny was erg blij dat ik er weer was en zonder kleerscheuren thuis ben gekomen.vandaag 817exacte eindstand 63797totaal deze trip 12797

dag 25 Dinsdag 24 mei

08:34, 5/24/2011 .. 1 reacties .. Link

Was gisteravond toch nog gezellig, met een Duitser aan tafel gegeten en daarna samen bij het kampvuur bij het hotel de nodige biertjes en snaps gedronken dus van morgen nog niet helemaal wakker aan het ontbijt maar na wat koffie en een paar broodjes toch maar weer op pad. Dr reis gaat naar Davos in Zwitserland waar Hans en Moniek wonen. Eerst een stuk door Oostenrijk en dan weer een stukje door Italie door de Dolomieten. Vandaar over de Brennerpas Oostenrijk weer in. Dan verder richting Zwitserland. Ik rijdt al een stukje in Zwitserland daar geeft mijn naviagie systeem aan: ga aan boord van veerboot. En dat terwijl er toch echt geen water in de buurt is. Het blijkt dat ik aan boord moet gaan van een trein die me onder een berg door zou brengen en dat heb ik maar een gedaan. De conducteur of hoe heet zo iemand de je de trein op stuurt keek een beetje vreemd en zei dat ik niet uit de trein mocht leunen. Wat bleek open wagons met een zijafschering. En dan onder de berg door met 100 km per uur. Met twee handen mijn motor vast houden tegen het omvallen in de bochten. Een vreselijke herrie en een hele sterke wind. Maar goed die trein komt dus 12 km van Davos weer als een mol uit de grond. Recht naar Hans en Moniek, Moniet stond net op punt om naar Nederland te vertrekken, we hebben elkaar maar een paar minuiten gezien. Met Hans en de kinderen naar een meertje in de buurt daar wat bbq en en een biertje drinken. Vandaag 400 kmtotaal 11980 km

dag 24 maandag 23 mei

06:40, 5/23/2011 .. 1 reacties .. Link

Ik ruik de stal, ik was vanmorgen erg vroeg wakker. Ik heb nog wat gelezen maar om half acht had ik alles ingepakt en ging naar beneden voor het ontbijt. Helaas, ik kon niet verder dan onder aan de trap, de toegangsdeur naar het restaurant en dus ook de uitgang was afgesloten.
Daar houd Will dus niet van, opgesloten zitten. Ik heb een flik op die deur getrommeld en een een paar keer geroepen. Na een paar minuten verscheen er een vent in een pyama en met een hele slaperige kop die melde dat das personaal erst om acht komt. Hij heeft wel de deur open gemaakt en ik heb mijn motor vast gepakt dus was om 8.30 toch aan het rijden. Het was erg warm al bij vertrek maar na een uur of tien werd het aanmerkelijk kouder dus maar een extra laagje aan getrokken. Ik heb zelf een paar druppels regen gehad maar dat mag verder geen naam hebben. Eerst ben ik weer een 80 km langs de kust gereden, de vroeger zo enorm drukke kustweg is sinds de aanleg van de enigzins paralel lopende autoweg veel rustiger en heel mooi om te rijden. Maar dat schiet dus inderdaad niet op. Dus maar weer een stuk autoweg. Het werd ook weer warm, erg warm ik denk een kleine 30 graden. Uiteindelijk via Slovenie Italie bereikt en als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het de Italiaanse autostrada´s. Dus via Udine richting Oostenrijk en daar alvast een mooie bergpas, de Plockenpas genomen,. 12 hairpin´s naar boven en ongeveer evenveel naar onder. Ik ben net in Kotchach aan gekomen en hier is warempel een motor hotel met een garage met wel een stuk of 15 motoren. Hier ga ik zo wat eten en overnachten. Morgen naar Davos naar Hans en Moniek.vandaag 560 kmtotaal 11580 km

Dag 23 zondag 22 mei

06:05, 5/23/2011 .. 1 reacties .. Link

Overnacht in Podgorica, de hoofdstad van Montenegro, een klein land bijna de helft van Nederland. Er wonen slecht 650.000 mensen waarvan een kleine 150.000 in Podgorica. Gisteravand zaterdagavond dus is schijnbaar ook in Montenegro uitgaansavond de grote doorgaande weg door Podgorica was afgesloten en overal cafe's en eetgelegenheden. Op diverse plaatsen live muziek en een hele gezellige sfeer op straat. Een ding viel me heel erg op, het kan zijn dat het komt omdat ik al ruim drie weken alleen op weg ben maar je ziet hier dus heel erg veel vrouwen zo tussen de 18 en de 35 jaar op stap met vriendinnen en zonder mannen. Je ziet hier sowieso veel minder mannen dan vrouwen op straat, waarom, ik weet het niet. Na een heerlijke maaltijd en een paar pinten terug naar het hotel en slapen. Van morgen na het ontbijt op weg naar Bosnie en Herzegrovina. Mooie redelijk goede wegen en heerlijk weer, een dikke 25 graden. Na een 150 km in Bosnie Herzegrovina aangekomen te zijn blijkt de grens een formaliteit en binnen 5 minuten ben ik aan de andere kant. aangezien dat er aan de grens geen mogelijkheid is om geld te wisselen ga ik de eerst volgende grotere plaats in, Trebinje na eerst 2 automaten die om een of andere redene mijn kaart niet accepteren toch uiteidelijk een flappen tapper gevonden die werkt. Niet dat ik dit land veel geld nodig heb maar een keer tanken en eventueel wat eten moet wel kunnen en euro's schijnt men hier maar mondjes maat te accepteren. Dan op weg naar Moster, de grootste stad in Herzegrovina. Voor de oorlog woonden hier 130.000 mensen en na de oorlog slechts nog 60.000. Dit komt door dat de Serviers die voor de oorlog hier woonden slecht heel beperkt zijn terug gekomen. Na Mostar richting Kroatie eerst een stuk door de bergen hele mooie stuurwegen van goede kwaliteit alleen dat schiet dus voor geen meter op. Dan maar eens stuk snelweg. tot aan Zadar. Vandaar volg ik nog een stukje de kustweg tot aan Starigrad Paklenica. Hier ben ik al twee keer eerder geweest tijdens vorige vakantie's de eerste keer zal zijn geweest in 1980, in die tijd was het hier nog Joegoslavie en heerst de heer Tito nog. Ik heb toen samen met Anny het nationale park Paclenica bezocht en een jaar of 23 later ben ik er nog eens geweest met Anny en Janey, ook toe hebben we het park bezocht en er was toen net een grote grot ondekt in het park. Die hebben we bezocht , de grot lag vrij hoog in de bergen en wat ik me vooral herinner is de steeds terug kerende vraag van Janey `zijn we er nu bijna`. Het barst van de hotels langs de Adriatische kust dus slapen geen probleem. Na een douche, wel weer een koude, en een maaltijd, een grote PIVO lekker op het terras aan de zee. Ook hier is het nog rustig, het toeristen seizoen begint pas over een week of 3 volgens de hotel eigenaar. Vanavond op tijd naar bed en morgen weer verder, richting Zwitserland. Ik heb gisteren met Hans, de broer van Anny die samen met Moniek en kinderen in Davos wonen afgesproken om daar langs te komen.vandaag 500 kmtotaal 11020 km

Dag 22 zaterdag 21 mei

06:15, 5/21/2011 .. 1 reacties .. Link

De reis loopt langzaam ten einde. Ik ben vanmorgen rond 8.30 uur vertrokken in Ohrid in Massedonie. Dat is vlak bij de grens met Albanie. De grenspassage verliep probleemloos. De eerste 100 km in Albanie over een schitternde bergweg erg smal maar hele mooie uitzichten en fantaschtisch stuurwerk. Dan door Tirana, wat een chaotische stad overal politie die tracht het verkeer te regelen maar voor voor meer problemen zorgt dan deze oplost. Maar goed na een uurtje door de drukte heen en dan op weg naar Shkolder de laatse grote plaats voor de grens met Montenegro. een saaie weg ongeveer 100 km. Onderweg passeerde ik een fietser vol bepakking en op een van zijn tassen een stikker NL. dus even verder gestopt even kijken of het ook wel een Nederlander was en eventueel een praatje te maken. Het bleek inderdaad een Nederlander te zijn, Robert Musch, onderweg van Bodrun in Turkije naar Nederland. Robert is naar Bodrun gevlogen met fiets en bagage. Hij was al twee weken onder weg en had het zo te zien enorm naar zijn zin onderweg. we hebben even een praatje gemaakt en hij vroeg me zijn echtgenote even te mailen, dat heb ik zojuist gedaan. We hebben samen een zakje perzikken gedeeld en dan zijn we beide weer op weg gegaan. Het is toch een enorme rit, zo´n 4000 km op de fiets. Na Shkolder werd de weg zeer slecht Ik heb over de 55 km van Shkolder naar Podgorica 2,5 uur gereden over wegen vol kuilen, wegen van gravel, wegen van gravel met kuilen en daar waar mensen wonen wegen van gravel met kuilen vol water, en die zijn het gevaarlijkst je ziet niet hoe diep die gaten zijn en omzeilen kun je ze niet allemaal, het zijn er gewoon te veel. Dat water wordt door de bewoners op de weg gespoten tegen het stof. Uit eindelijk toch aan de grens gekomen en zonder enig probleem de de grens over. Weer een dag met euro´s betalen morgen is het weer een andere munt. Erg lastig steeds wisselen en regelmatig niet mogekijk de overgebleven valuta terug te wisselen dus dat moet dan maar in Nederland bij een bank. Montenegro is kandidaat lid van de Europeese Unie maar heeft wel al de euro als betaalmiddel. In de hoofdstad Podgorica aan gekomen vond ik vrij vlot een hotel. even het zweet afspoelen en dan eerst even de stad in voor een lekker glas PIVO, gelukkig ook hier alleen verkrijgbaar in die fantastische halve liter en zeker na een zeer hete stoffige middag glijdt zo´n glas vlot naar binnen. zometeen even mijn Anny bellen en dan een hapje eten. Morgen weer verder rischting Bosnie Herzegrovina.vandaag met moeite 300 kmtotaal 10520 km

Dag 21 vrijdag 20 mei

06:18, 5/20/2011 .. 0 reacties .. Link

Vanmorgen om 7.15 al op de fiets, geen ontbijt genomen, was pas om 8.00 uur en voor de € 10,00 dat dat moest kosten kan ik zelf wel een broodje kopen en koffie zetten. Meteen opweg dus naar Nestos Gorge wat een schitterende kloof moet zijn een 50 kilometer achter Drama richting Bulgaarse grens. Het was prachtig weer volop zon een een graad of 20. De weg naar de kloof was de nattge droom van elke motorrijder mooie bochten en een uitstekend wegdek. Alleen hier en daar een paar koeien op de weg en de daar bij horende uitwerpselen. Boven op de berg was een uitkijk plaats met een overzicht over de kloof. ik ben daar gestopt en zag inderdaad een kloof vol met mist. Toch maar naar beneden de kloof in maar halverwege ben ik gedraaid, je zag geen 50 meter ver meer te kijken en het zag er niet naar uit dat die mist erg snel op zou trekken. Dus maar weer terug en op dat uitkijk punt gestopt koffie gezet en de onderweg gekochte "croisantjes"gegeten. Ik kon er weer een aantal uur tegen aan. Eerst terug naar Drama, nog langs de plek van het ongeluk van gisteren, en dan via Tessaloniki en Edessa naar de grens met Macedonie. De naam Macedonie zul je overgens vergeefs zoeken in Griekenland het wordt daar steevast Skopje genoemd om dat er volgens de Grieken maar een Macedonie is en dat is een Griekse provincie. een provincie waar ze volgens mij de hele dag kersen moeten eten, die hele streek staat werkelijk helemaal vol met kersebomen. Onderweg zag je overal van die busjes staan met het opschrift "kantina" een soort van snackmobiel, zeg maar Harrie's snack kar. Daar even gestopt voor een snelle hap, een broodje met vlees en salade en saus, het zal wel niet erg gezond zijn geweest maar wel erg lekker en voor € 3,50 inclusief een halve liter cola ook geen rib uit je lijf. Even wennen trouwens na bijna drie weken met florinten, Lei, Lire en Lira's te hebben betaalt nu dus weer de Euro als is dat maar voor even. Van middag moest ik die euro's omwisselen voor Dinari en hoe die dingen heten waar ze in Albanie mee betalen hoor ik morgen wel. Het passeren van de grens verliep heel soepel aan de Griekse en de Macedonische kant alleen even het paspoort laten zien en rijden maar. Ik heb vanmiddag nog een 100 km door Macedonie gereden en de wegen hier vallen niet mee, redelijk veel verkeer en vrij veel gaten. Ik ben uiteindelijk in Ohrid aangekomen. Ik vond bij het binnen rijden van het plaatsje gelijk een hotel en net daar voor had ik al een restaurant gezien. Een ruime kamer met een goed bed en warme douche kost inclusief ontbijt € 13,00 dus dat is te doen. Na het douchen en omkleden een paar biertjes gedronken en toen opweg naar dat restaurant. Een mooie zaak met ondanks het vroege tijdstip al behoorlijk wat gasten. De kaar kon ik helaas niet lezen, ze gebruiken hier het Griekse alphabet en een Engelse kaart hadden ze niet, trouwens Engels sprak men hier ook niet. Duidelijk gemaakt dat ik honger had en wat wilde eten. Dat werd begrepen en binnen een minuut of tien kwam de salade, ik was zelf maar naar de koelkast gelopen om het bier aan te wijzen. Na de salade een heerlijk hoofdgerecht met diverse soorten vlees. De rekening beliep € 7,00. Conclusie de wegen zijn slecht en de rest valt mee.vandaag 465 kmtotaal 10205 km

Dag 20 donderdag 19 mei

06:00, 5/19/2011 .. 0 reacties .. Link

Na een cullinaire verrassing, gisteravond onderweg naar de grens. Ik heb in het hotel gegeten en toen de eigenaar vroeg wat ik wilde eten en hij de opmerking maakte dat de kok heel erg goed was en zijn opleiding in Belgie had genoten heb ik gevraagd om zelf maar iets lekkers te verzinnen. Even later kwam die kok vragen of ik liever vlees of vis wilde. Ik zat aan zee dus liever vis natuurlijk. Een half uurtje later komen er drie koude voorgerechten, Iets met een soort van augurken en zo, een soort van aardappelsalade en iets wat op spinazie lijkt maar volgens de hotelier beslist niet was en de Turkse naam kan ik me niet meer herinneren. Eigenlijk waren het drie voorgerechten maar ik heb alles met smaak opgegeten samen met wat stokbrood en een speciaal soort gekruide olijfolie. Ik zat al bijna vol en toen moest die vis dus nog komen. Een heerlijke vis gebakken in een soort van bierdeeg maar dan niet dat soort wat je op de markt krijgt als je een gebakken vis besteld echt heel erg lekker. Het dessert heb ik maar overgeslagen. Vanmorgen was de kok al weer present en heeft een paar eieren gebakken en voor de rest van het ontbijt gezorgd. Dan op weg naar de grens, het was heerlijk weer een graad of 15 en vol op zon. Dat veranderde om een uur of 11. De lucht betrok en er zat regen aan te komen. Ik zat net aan boord van de veerboot om naar het schiereiland Geluboli te varen, hier is in de eerst wereldoorlog een veldslag geleverd tussen de geallieerden en de Turken. Deze slag werdt uiteindelijk door de Turken ten koste van 130.000 doden gewonnen. Dan naar de grens, moest toch nog een keer van die dure Turkse benzine tanken maar duwen is ook niet alles. Turkije binnen komen ging al niet echt vlot maar er uit zeker ook niet. vier plaatsen je paspoort laten zien, drie plaatsen je motorpapieren en dan had ik geluk, drie motorrijders die voor me waren konden hun hele hebben en houwen uitpakken. Dan naar de Griekse douane, een hele lange rij en echt opschieten deed het niet, Griekenland vertrouwd de Turken nog steeds niet helemaal. Eerst door een grote bak met een soort ontsmettings middel een cm of 20 diep en dan naar de douane. Toen ik uiteindelijk aan de beurt was en mijn paspoort afgaf keek de douanier verbaast en zij ah Holland ik mocht meteen door rijden en verder geen gezeur. Dan op weg naar Drama, ja zo heet de plaats deze ligt een km of 70 van de Bulgaarse grens eerst een lang erg saai stuk Griekse autoweg, op de 200 km die ik er over gereden heb, geen tankstation geen wegrestaurant alleen 2 parkeerplaatsen met een, dat wel, keurig nette wc. Ik had honger dus maar wat van het noodrantsoen gegeten en zelf koffie gezet. Na de autoweg nog 50 km kleinere wegen van slechte kwaliteit. Net voor ik in Drama ariveerde gebeurde er recht voor mijn ogen een klein drama, een tegenligger, een bestelbus, reed mer zeer hoge snelheid over een brug en bij het einde van de brug raakte hij de macht over het stuur kwijt begon te slingeren en raakte de vangrail en ging over de kop over de vangrail heen. Ik zag het vlak voor me gebeuren en ben onmiddelijk gestopt. De bestuurder probeerde door de deur uit de auto te klimmen maar door dat die op zijn kant lag viel dat niet mee. Ik ben op de bus geklommen en heb de man er uit geholpen. Hij leek niet veel te mankeren alleen wat pijn aan zijn schouder en arm en verschrikkelijk geschrokken. Onder tussen waren een paar auto's gestop en kwam er meer hulp. Aangezien ik toch geen Grieks spreek ben ik vertrokken. In Drama had ik snel een hotel gevonden, even lekker douchen en dan naar een reataurant want na die karige hap van vanmiddag heb ik flink trek. Wat denkje vandaag een Grieks restaurant, geen kebab, geen geit of schaap maar gewoon varkensvlees. Lekker gegeten. Ik ga me voorbereiden op de dag van morgen.vandaag 450 kmtotaal 9740 km

Dag 19 woensdag 18 mei

04:58, 5/18/2011 .. 0 reacties .. Link

Het werd toch nog gezellig gisteravond. Ik zat net met de Spanjaard te eten toen onze gastheer opgewonden kwam vertellen dat er nog 5 motorrijders onderweg waren naar zijn hotel, hoe laat ze zouden arriveren wist ie niet precies. Sjanjaard en ik zaten net aan onze tweede fles Efes, die gelukkig alleen in halve liters leverbaar zijn, toen de heren binnen kwamen. Het waren 5 Slowaken die een beetje Engels spraken en na dat ze gegeten hadden bleek dat ze ook niet vies waren van een paar flessen Efes, als je er wat meer van drinkt wordt het zelfs lekker. Een BMW 'n R1150GS en 4 Yamaha's, Tennere's een paar dagen onderweg om uiteindelijk 3 weken te touren. Ze watren blij heelhuids te zijn gearriveerd, want rijden in het donker is in Turkije echt geen doen. Kuilen in de weg zo groot als je voorwiel en er steekt van alles over zonder licht, mensen, honden, koeien, geiten je wilt het niet weten. Dus vanmorgen een beetje moeilijk in het hoofd, maar na een stevig ontbijt toch op weg.De rit gaat eerst naar Bergama, ook weer zo´n plaats waar de Romeinen een tijd heer en meester zijn geweest. Er staan nog el wat ruines van net voor Christus. Ik zag er ook een beeldhouwer aan het werk die replica´s maakte aan de hand van stukken van beelden. Na Bergama richting Middelandse zee. De wegen waren niet echt best maar het weer was perfect, een graad of 25 en volop zon. Hier in
Turkije zijn Renaulds vereweg de populairste auto´s en dan met name de Renauld 12 GTX die zijn in Turkije gebouwd tot midden jaren tachtig en zeker een op de twintig auto´s is een Renauld 12. Uiteindelijk ben ik aangekomen in Kucukkuyu waar ik een hotel aan zee vond, de eigenaar had jaren in Duitsland gewoond en ik moest voor ik wat dan ook deed eerst een biertje op het terras aan de zee drinken en dan zouden we de rest regelen. Dit is naar verwachting de laatste nacht in Turkije, als alles volgens plan verloopt kom ik morgen in Griekenlaand aan.Eerst nog even naar Troje, je weetwel van dat paard en dan de Dardanellen over, dan nog een paar honderd km tot de grens. vandaag 430 km totaal 9290 km

Dag 18 dinsdag 17 mei

05:46, 5/17/2011 .. 1 reacties .. Link

Dinsdag cultuurdag. Vandaag na het ontbijt dag ik samen met de hoteleigenaar in de keuken at, ik was de enige gast, ben ik vertrokken richting Pamukkale. De rit ging langs de kust eerst naar Patara, ja daar is ie weer, hier is dus echt sinterklaas geboren. Maar belangrijker is dat in deze plaats in de Romeinse tijd een tempel is gebouwd voor de god Apollo, veel is daar niet meer van over maar een deel van het bijbehorende amfitheater is er nog wel over, verder is men bezig delen te restaureren. Men heft wel entree maar verder is de omgeving een rommeltje maar dat is eigenlijk bij vrijwel elke Turkse bezienswaardigheid. Een km of 10 verder weer een amfitheater deze keer horende bij de oude Romeise stad Xanthos. Eigenlijk meer van het zelfde wel intree verder geen bordjes met uitleg of iets dergelijks, Turkije springt hier erg slordig met zijn historie om. Dan verlaat ik de kust en rijdt richting Pamukkale. Mooie brede stuurwegen lekker weer en vrijgoed wegdek. Onderweg wordt ik door een collega motorrijder ingehaald, een Aprilla uit Spanje, hij steekt zijn hand op en rijdt verder. Ik stop even later om wat te eten, ik was al een paar restaurants voorbij gereden, daar stond het vol met bussen met mensen onderweg naar Pamukkale en door wil ik echt niet tussen zitten.In dit restaurant was ik de enige en vandaag ook eerste bezoeker. Ik denk dat er gisteren een feestje was geweest want de vloer binnen lag bezaaid met rommel. Maar eten kon ik er toch geen probleem maar of ik niet liever buiten wilde gaan zitten, dat deed ik graag met zulk mooi weer. Een kaart in het Engels was er niet maar op de ramen van het resaurant stonden foto's van borden met eten ik heb er een aangewezen en toen vertrok de man naar de keuken. Mensen ik kreeg een bord voer dat wil je niet weten zo veel. Ik heb toch met enige moeite de helft naar binnen gewerkt en 10 lira betaald. Ik kwam tegen 3 uur in Pamukkale aan na eerst me door de drukte van Denzili, een stad van een half millioen inwoners, te hebben gewerkt. Ik stop bij de beroemde kalk terrassen en achter me stop nog een motor, die Aprilla uit Spanje we staan even te praten. een van de weinige Spanjaarden die ik heb ontmoet die redelijk goed Engels spreekt. Ik wordt door een man aangesproken of ik een camping zoek, nee ik zoek een heel goed hotel voor heel weing geld. Laat hij dat nou net hebben, althans dat beweert hij. De Spanjaard zoek iets dergelijks en gaat ook mee. We bekijken de kamers en die zijn picobello met een meer dan geweldige badkamer althans voor Turkse begrippen. De kosten, 40 lira inclusief ontbijt en een kopje daar is ie weer Thee. Echt geen geld voor zo'n top locatie. Dus het onder tussen toch echt wel smerige motorpak uit en een spijkerbroek en gympen aan en naar de kalkrotsen van Pamukkale. Die gympen moesten dus gelijk weer uit, ik zag wel mensen op blote voeten lopen over die kalk formaties maar wist ik veel waarom, een bewaker maakte me snel duidelijk dat er ander beschadigingen ontstonden. Dus ik op blote voeten een 500 meter naar boven gelopen. Echt heel bijzonder als die kalk, alles is wit al heeft men hier de natuur wel een beetje geholpen door het kalkhoudende water dat over deze rotsen stroomt daar heen te leiden waar men het wil hebben. Het water zou geneeskrachtig zijn, ik weet het niet maar had wel verekte schone voeten toen ik uiteindelijk mijn schoenen weer aan deed. Boven wachte nog een verassing, hier op de top van de berg ligt de oude Romeise plaats Hierapolis een plaats met een destijds wereldberoemd badhuis, de Romeinen wisten als van het geneeskrachtige water. Deze plaats bestond de derde tot de eerst eeuw voor Christus dus wel effe geleden maar er zijn nog steed behoordlijk wat resten van over, het oude badhuis wordt nu nog gebruikt, wel wat aangepast natuurlijk en er staat een groot museum wat deels in de ruines is gehuisvest. Dan maar weer terug over dat natte kalkpad, je krijgt toch wel pijn aan je voeten, het lijkt wel een soort bedevaard dat moet toch ook een beetje pijn doen. Terwijl ik dit stukje zit te tikken komt een aardig Turkse dame vragen of ik wat wil drinken en gues what ze hebben bier, niet verstopt maar gewoon opelijk, ze zijn hier gewend aan westerse toeristen. Die zelfde dame gaat zo voor ons, die Spanjaard en mij, koken. Ze vroeg wat ik wilde eten en ik heb haar gevraagd wat haar specialiteit was, dat is een bepaalde soort kebap, ik laat me verrassen.vandaag 360 kmtotaal 8860 km

Dag 17 maandag 16 mei

07:46, 5/16/2011 .. 1 reacties .. Link

Vroeg op vandaag veel te vroeg in plaats van half zeven bleek het pas half zes te zijn, dus weer uitgekleed en een uurtje terug. Na het ontbijt op weg toch nog om 7.30 uur aan het rijden. De rit gaat richting Middenlandse Zee. Na een kleine 200 vrij vlakke kilometers kwamen de bergen weer. Ook vanmorgen weer een ernstig ongeluk gezien, een auto lag ongeveer 50 meter van de weg op zijn kant tegen een hoogspanningsmast. Hoe het met de inzittende(n) ging weet ik niet maar die auto was totaal vernield. Ik heb het al eerder gemeld maar ze rijden hier als volslagen idioten. De wegen vandaag waren vrij goed en het was schitternd weer. Ik moest elke 2 uur een laag kleding uit doen. Uiteindelijk zal het een graad of 25 geweest zijn. Hele mooie wegen door de bergen mooie bochten en weinig verkeer. Uit eindelijk ben ik aan das Mittelmeer an gekommen. een km of 50 voor Antalya. Dat was ook het enige vervelende stuk vandaag vrij veel verkeer en stinkende vrachtwagen en bussen. Van euro 5 motoren hebben ze hier nog niet gehoord Er wordt hier sowieso heel veel diesel gereden en ook auto gas. Er zijn nog al wat tankstations die zelfs geen benzine verkopen. Die benzine is hier dan ook schreeuwend duur, ongeveer € 2,15 euro per liter. Na Antalya heb ik de kust gevolgt de weg slingert met de kust mee in uiteindelijk ben ik in Kale aangekomen. Het is hier een groot lelijk tuinbouwgebied, allemaal kassen maar de meeste van plastic hier worden hoofdzakelijk tomaten gekweekt tenminste volgends de hotelier. Kale was een Romeinse stad en heete toen Myra, en hier was Sint Nicolaas bisschop. Er is hier zelfs een Sint Nicolaas museum. ik ben er niet ingeweest, ik vind het trouwens toch al een schijnheilige met die nepbaard en staf. Vandaag zelfs een kamer met douche en warm water dat heb ik niet elke dag. De toiletten hier in Turkije hebben van die ingebouwde gat wassers, er spuit dan een straal water tegen je kont, schijnt beter te zijn dan toilet papier maar ik kan er niet aan wennen. Dit hotel heeft die gatwassers later ingebouwd, er steekt een stukje koperen pijp onder de bril door en die doet het werk. Geef mij maar gewoon papier, desnoods een krant maar niet zo iets.vandaag 700 kmtotaal 8500 km

Dag 16 zondag 15 mei

02:39, 5/15/2011 .. 1 reacties .. Link

Rustdag, tijd om eens de toerist uit te hangen. Na een karig ontbijt op de motor dit keer zonder bagage dat wil zeggen de koffers blijven er op. Cappadocie is een hele mooie streek, alleen is het er vergeven van de toeristen maar ik overleef het wel voor een dag. Daar komt bij dat het zondag is en veel Turken zijn op zondag vrij en dan maken ze ook dagtochtjes, het zijn af en toe net mensen. Cappadocie staat dan ook op de werelderfgoed lijst. Het is een gebied van 2000 km2 gelegen tussen de rivieren de Eufraat en de Kizil Irmak. Ik heb een tochtje door de omgeving gemaakt en het openlucht museum van Goreme bezocht. Diverse christelijke kerken in de rotsen uit gehouwen, grotwoningen en de meest bijzondere rotsformaties. Bij het wegrijden liet ik mijn motor omvallen, gelukkig vrijwel geen schade alleen krijg dat ding dan maar weer eens overeind, het lukte wel maar ik heb denk ik wel een spiertje en mijn rechter kuit verrekt. Onderweg ben ik bij een mooie uitzicht punt gestop om een bakkie koffie te maken. Komt er een Pools echtpaar bij zitten, de man was een soort meester prikkebeen, hij maakte foto's van vlinders. Hij had alleen geen geluk want door het toch erg koude voorjaar ook in dit deel van Turkije geen vlinders te vinden dus was hij maar orchideenen gaan zoeken dat leverde meer resultaat op en hij moest me onmiddelijk zijn foto's tonen. De vrouw sprak vrijwel geen Engels dus die zat er een beetje voor jan met de korte achternaam bij. De koffie had ik intussen op en de handel weer ingepakt dus ik maar weer verder. Ik heb in Urgup wat gegeten en dan weer naar het hotel wat lezen en eens goed uitrusten. Morgen volgt een grote verplaatsing ik ga van hier naar Patara, een 150 km achter Antalya totaal ongeveer 800 km dus dat zal ik wel niet redden op een dag. In patara wil ik de ruines van een oude stad bekijken, je moet toch ook wat aan cultuur doen. Ik heb gisteravond hier in het hotel gegeten, dat doe ik dus vanavond niet meer, een karige vrijwel vegetarische hap maar wel met een biertje waar je dan vervolgens € 3,00 voor betaald terwijl het voer slechts € 4,00 was. ik eet wel iets in het dorp hier, restaurantjes zat. Vandaag trouens onderweg weer een ernstig ongeluk gezien 2 lichamen lagen afgedek naast de weg. Dat is al de tweede keer deze vakantie maar die Turken rijden soms als idioten. Heel langzaam bergop maar dat komt denk ik door het gebrek aan motorvermogen en zijn ze dan boven dan storten ze zich met een ware doodsverachting naar beneden. Ik doe het rustig aan, ik wil graag heel terug komen maar als je zo iets ziet wordt je extra voorzichtig. vandaag 70 km totaal 7800

Dag 15 zaterdag 14 mei

04:14, 5/14/2011 .. 2 reacties .. Link

Twee weken onderweg, twee weken alleen op pad, eenzaam, nee helemaal niet overal mensen die even een praatje willen maken. Willen weten waar je vandaan komt. Als je dan zegt Nederland of liever Hollanda want Nederland kennen ze niet kijken ze nog eens naar de motor en schudden hun hoofd zo van die heeft geen verstand. Wat mis je, och eigenkijk alleen mijn vrouw Anny om even mee te praten, dat doe ik toch elke avond wel even door de telefoon maar als je samen de opgedane indrukken kunt bespreken is dat ook mooi. Vanmorgen zag het er buiten niet best uit,regen. dus rustig ontbijten en hopen dat het over gaat. Ik besluit toch maar te vertrekken het motregent nog een beetje. Als ik alles gepakt heb en vertrek motregent het nog vijf minuten en dan begint het te plensen. Van de kloof bij Darende zie ik dus helemaal niks. Ik rijdt maar verder en na een dik uur wordt de regen ninder het blijft wel vrij koud. Rond de middag breek de zon door en ik ben onder tussen weer helemaal op gedroogd. ik stop bij een tankstation/restaurant. Voor ik de motor aan de kant heb staan moet ik de hand al schudden van wat de eigenaar blijkt te zijn. Hij kijkt op mijn kentekenplaat en vraag of ik Frans spreek, nou een petit peut. Hij woont in Fankrijk in de buurt van Lion en heeft daar een bouwbedrijf en hier een tankstation en restaurant. Hij lult de oren van mijn kop en meent dat ik alles versta, hij laat de kok onmiddelijk wat lekkers voor me maken. Het eten smaakt prima en voor € 5,00 heb ik de buik vol ik reken af en wil vertrekken, maar dat gaat helaas niet voor ik samen met baas en personeel thee heb gedronken, ik wordt echt gek van dat spul. Uiteindelijk kan ik dan toch vertrekken en wat een snelle hap had moeten worden duurde meer dan een uur.Om een uur of 3 ben ik in Goreme aan gekomen een plaatsje in Capadocie. In deze streek wonen nog veel mensen in grotwoningen en in een soort van schoorsteenhuizen. Ik blijf hier 2 nachten en morgen ga ik hiet in de buurt rondrijden moor dan zonder bagage en met alleen een camera. Straks hier in het dorp nog wat eten, er zijn restaurantjes zat. Vandaag 300 kmtotaal 7730

Dag 14 vrijdag 13 mei

03:34, 5/14/2011 .. 0 reacties .. Link

Vandaag dus geen douche en wel een niet zo fris ruikend toilet op de gang waar ik wegens wat gerommel in mijn buik toch gebruik van moest maken. Het heeft de lucht kwaliteit geen goed gedaan maar het luchte toch op. Dus geen douche maar een washandje uit de vooraad wegwerpdingen. Dan het ontbijt, het hotel was helemaal volgeboekt, ik had het laatste hok, dus erg druk en de ontbijtruimte veel te klein, overal zaten mensen met een bordtje en een kopje thee. Om 8 uur zat ik op de motor, die heeft vannacht binnen geslapen in de ketelruimete van het hotel. Hij paste net door de deur. Ik had wel wat hulp nodig om hem achteruit weer buiten te krijgen maar ook dat is gekukt. Mooi weer vandaag een graad of 18 en de zon schijnt, dus prima tour weer. De reis gaat in eerste instantie naar Nemrut Dagi de hoogste berg van centraal Turkije. Eerst 200 km over brede wegen door een redelijk vlak landschap. De laatste 60 km steeds smaller en steeds meer bergen. Het laatste stuk over slechte wegen. In Kahta 40 km voor die berg sta ik voor een stoplicht te wachten en er springt een man uit de auto en gebaart me naar de kant van de weg. Hij vraagt of ik met de motor naar Nemrut Dagi wil, ik antwoordt bevestigend. Dat lijkt hem niet verstandig, de wegen zijn erg slecht daar maar hij heeft een goed alternatief. Ik kan vanmiddag meer met hem en een groep toeristen naar de top veel veiliger en kost maar 75 lira, ongeveer € 37,50 en voor 35 lira kom ik zijn hotel overnachten. Nou van slechte wegen ben ik niet bang sterker nog ik wil nu juist zelf naar boven rijden. Ik wimpel die vent af en rijdt verder. De wegen waren inderdaad niet goed, maar de laatste 7 km waren beklinkerd, smal maar heel goed te doen. 5 km voor de top kom ik bij de kassa, ik moet 5 lira betalen en mag naar boven. Boven aangekomen is daar een soevenirshop anex koffie en theehuis. Ik ga naar binnen voor wat warms. Binnen zitten een aantal oudere damens die onmiddelijk vragen of ik het niet erg koud heb, nou nee zeg ik en begin me uit te pellen regenpak moterjas en trui, dus die dames zien dat dat wel mee valt. Ik neem een kopje koffie, nescafe maar beter dan dat Turkse spul. Er komen nog wat mensen binnen, ze horen bij elkaar en ik denk verek die taal spreek ik toch ook. Het waren 2 busjes vol met Zuid-Afrikanen. Vreemd, twee werelden komen samen in Turkije boven op een berg en je kunt in je eigen taal met elkaar praten. Na nog een te hebben gekletst ga ik weer op pad. Bij mijn motor staat een man te kijken en die vraagt gelijk in het Nederlands of ik met dat ding helemaal hier naar toe ben komen rijden, ja wat anders, dragen lukt niet. Hij heeft zelf een oude Moto Guzzie en wil even een praatje maken maar zijn vrouw/vriendin wil hem mee naar binnen hebben om nog wat prularia aan te schaffen, ik denk dat dat mens gewoon een hekel aan motoren heeft. Dan naar beneden, in Kahta wat gegeten en dan op weg naar Darende. Om een uur of drie werd het erg donker dus uit voorzorg het regenpak maar vast aangetrokken en dat was nodig enkele fikse buien met onweer volgde. De snelheid gaat dan flink omlaag een de verwachte aankomst rond half zes wordt zeker niet gehaald. Van de laatste 60 km tot Darende waren er zeker 40 gravel en modder wegen, dus op zijn egeltjes, heel voorzichtig verder. Toen ik uiteindelijk tegen zevenen bij het hotel aankwam zag ik er uit als een Turk, nee dat mag ik zo niet zeggen, ik zag er uit als een varken. Ik kreeg gelukkig toch een kamer in dit vrij nieuwe hotel. Even lekker douchen en dan naar het hotel restaurant voor een warme hap. Een erg sjieke bedoeling, gelukkig had ik nog een schone zij het rafelige spijkerbroek. Echt heerlijk gegeten en dat voor € 7,50. Helaas zelfs hier geen biertje of een glasje wijn. Dan nog maar even aan de wodka op mijn kamer en wat lezen.vandaag 530 kmtotaal 7430 km

Dag 13 Donderdag 12 mei

06:40, 5/12/2011 .. 3 reacties .. Link

De zon schijnt het is al warm en ontbijt is er in dit hotel toch niet dus ik zat om 7 uur al op de brommer. Defensie werkte ook beter mee slechts vier controles waarvan een keer alleen paspoort laten zien en een keer alle gegevens invullen de andere alleen gezichtscontrole en ik heb nu eenmaal een vertrouwd smoel. De rit ging de bergen uit een stukje langs Iraq en verder een dikke 100 km langs de grens met Syrie. Richting Mardin meende ik iets aan de motor te horen meer kon het niet thuis brengen en het was ook vijwel meteen weer over. Toen ik die stad voorbij was hoorde ik het weer ook maar heel kort. Een km of 40 verder was het ineens duidelijk een knerpend geluid aan de voorkant. De motor aan de kant voor inspectie en ik zag het vrijwel meteen, flinke speling op het voorwiel dus wiellager naar de rengteng. Wat nu gedaan, ik was net door een wat groter dorp gekomen en daar had ik een vrijwel nieuwe Renauld garage gezien dus daar maar naar toe gereden, misschien konden zij me helpen. Ik weet niet of het aan het BMW logo op de zijkant van de motor ligt maar ze wilden het zelfs niet proberen aan zo'n motorfiets te sleutelen. Een van de monteurs wist wel een mannetje in het dorp dat er handig was met dit soort dingen, een adres had ie niet maar hij zou wel even mee rijden. Binnen een paar minuten stond ik voor de deur van dat handige mannetje dat helaas geen woord Engels sprak maar wel van goede wil was. Hij begon wat rond te bellen en binnen een minut of vijf ariveerde de tolk. Ik uit gelegd wat de bedoeling was en wat er kapot was en dat ik een werkplaats handboek had en zo. De tolk vertaalt en de man staat een paar minuten slim te kijken naar dat voorwiel trekt hem dan op de bok pak wat gereedschap en midden op de straat wordt het wiel gedemonteerd en naast de motor haalt hij de lagers er uit, inderdaad een lager volledig aan gort. Hij verdwijnt in het "magazijn" en komt een paar minuten terug met de juiste lagers. Ik vraag via de tolk of hij alle lagers op voorraad heeft, zegt die gek, nee alleen van BMW motoren. Tijdens de reparatie maak ik een praatje met de tolk, zijn oom heeft een witgoed winkel en die moet ik echt zien en bovendien wil hij dat ik daar ook met hem ga lunchen, ik kan moeilijk nee zeggen na zijn hulp dus ik stem in. Ondertussen zit het wiel weer in de vork en het voorwiel loop weer geruisloos. Dus vraag ik de rekening en dan denkje wat zal dat wel niet kosten, nou dat viel niet tegen € 15,00 euro inclusief lagers inclusief arbeid inclusief een emmer vol thee.Die vent heb ik € 5,00 fooi gegeven met het advies om vanavond eens flink met zijn vriendin op stap te gaan. Nu moest ik dus die winkel van de oom van de tolk eens gaan bekijken. Die winkel zag er voor Turkse begrippen echt prima uit. Ik maak kennis met de oom en weer je raad het al THEE. We kletsen even en al snel arriveert het eten, het is erg lekker maar dat is hier meestal wel goed. Na de lunch maak ik aanstalten om te vertrekken en de vraag is welke richting op. Ik ga richting Viransehir en dat blijk in de richting te zijn van de school waar mijn tolk nog op blijkt te zitten en om dat hij daar toch zo heen moet wil hij mij zijn school nog even laten zien. Ik neem afscheid van de oom en vertrek met mijn tolk richting school ik maak hem duidelijk dat ik de buitenkant prachtig vind maar echt verder moet, ik heb echt al veel tijd verloren. We nemen afscheid en ik kan weer op weg. De lucht betrekt rond een uur of drie en het begint in eens enorm te waaien, ik kan echt niet harder rijden dan 70 km per uur van wege de zeer sterke wind. Die wind zorgt er ook voor dat grote hoeveelheden stof, zand plastic en karton door de lucht vliegen je ziet soms echt geen hand voor ogen. Een uurtje na dat het begint te waaien begint het ook te regenen, de wind neemt gelukkig af maar er valt een flinke bui. De regen stopt net als ik Sanliufa binnen rijd, een vrij grote plaats waar ik de nacht wil door brengen, Het is er erg druk maar ik vind snel een hotel. Een slaaphok met doorgezakt matras en toilet op de gang. Dat bordje toilet boven de deur was echt niet nodig je kunt gewoon op de stank af gaan maar goed alles went. Ik ben een uurtje de stad in gegaan en heb wat gegeten. De ober wilde Engels leren en als hij een woord niet kende pakte hij zijn boekje Engels voor beginners. We zij er aan uit gekomen ik heb prima gegeten.vandaag ondanks de reparatie pauze toch nog 525 kmtotaal 6900

Dag 12 woensdag 11 mei

06:09, 5/11/2011 .. 0 reacties .. Link

Het begon vanmorgen al goed, ik had eens even lekker zitten kleien, geen water. Maar goed ik zou toch binnen een uur vertrekken. Hoor ik tijdens het ontbijt dat heel VAN daar last van had. In het hotel zaten een stuk of 15 Nederlanders en Belgen. Een van die Belgen komt heel trots vertellen dat zijn zoon precies zo'n motor heeft als ik zelf de zelfde kleur, fijn toch voor die knul. Na het ontbijt verlaat ik een niet meer zo fris ruikende kamer en ga op weg, eerst naar Hakkeri de meest zuidoostelijke stad die ik aan doe en tevens het verste punt van mijn tocht. De korste weg van hier uit naar huis is 4500 km maar die neem ik natuurlijk niet. Het eerste deel van de rit loopt langs de Iraanse grens met alle checkpoint en roadblocks van dien. Maar meer dan een paar keer mijn paspoort te laten zien aan wat militaiten en een keer mee naar het kantoortje wat vragen in vullen over afkomst en bestemming en zo was het niet . Bij Hakkari verandert dat, daar begint de grens met Iraq, ik heb onderweg ongeveer 30 checkpoints gehad en bij de helft willen ze mijn paspoort zijn en gegevens noteren, bij drie moest ik mijn hele bagage uitpakken en werd deze gecontroleerd op wapens en zo toen alles in orde blijk moest ik mee voor de thee en een praatje, die mensen zien mij daar ook niet elke dag . Bij een van die checkpoints was een soldaat die perfect Nederlands sprak hij bleek in Breda te hebben gewoont maar was voor zijn studie terug gegaan naar Istanbul en was daar onder tussen ingenieur maar moest nog 5 maanden dienstplicht doen het was vandaag trouwens zijn laatse dag en morgen ging hij terug naar huis. Hij vertelde me absoluut geen foto's te maken van alles wat militair is dat kon me in grote problemen brengen sowieso was fotograferen in het grensgebied niet aan te bevelen men zou het als spionage kunnen zien. Hij begreep prima dat ik voor de werkelik schitterende omgeving kwam maar de meest soldaten hier zien deze regio als een achtergebleven en sterk onderontwikkeld gebied dus wat zou een tourist hier zoeken. De reden van deze roadblocks en controles was van wege de terroristen en bandieten die zich in deze regio zouden schuil houden, geen woord over de Koerenden en de PKK maar je begrijpt dat deze steeds worden bedoeld. Maar goed door al die roadblocks en de zeer slecht weg heb ik vandaag niet zo ver gereden als ik van plan was. Ik ben tot Sirnac, een klein plaatsje 30 km van Iraq gekomen. Het stadje steld niet veel voor een paar winkeltjes een paar restaurantjes. Ik heb wel het beste hotel in de stad, ook het enigen trouwens althans volgens Lonely Planet.Ik ga zo meteen even met Anny bellen, die thuis toch de zaak in haar eentje moet zien te redden dus die heeft het best wel druk en dan ga ik me op de dag van morgen voor bereiden, ik weet nog niet precies hoe ik verder ga vanuit hier. vandaag 370 km totaal 6375 km

Dag 11 Dinsadag 10 mei

06:44, 5/10/2011 .. 1 reacties .. Link

Ik ben vanmorgen na het ontbijt vertrokken uit Kars richting Mont Arrat, iedereen die goed thuis is in het oude testament weet dat op deze berg Noah met zijn ark en al die beesten gestrand is na de zondvloed. Deze berg ligt in het grens gebied met vier buurlanden, Turkije, Armenie, Azerbyjan en Iran. Ik heb geprobeerd met de motor deze berg van ruim 5100 meter op te rijden maar werd voor ik op 2 km hoog zat tegen gehouden door een aantal soldaten bij een post. Er werd een slimmerik bij geroepen die voorwaar wat nederlands sprak, hij werkte normaal in Bodrun als fotograaf in een hotel. Ik kon echt niet verder hoe zeer het hen speet maar hoger op zouden gevaarlijke gewapende mannen rond lopen en die konden wel een schieten op een motorrijder. Dus maar omgekeerd. Niet dat de tocht vergeefs was want een prachtig uitzicht over het dal maakt veel goed. Op die helling naar Mount Arrat zag ik veer nomaden met hun tenten bivakeren, over al grote kuddes schapen en geiten. Het tentzeil is voor een deel vervangen door blauw plastic en paard met kar door een tractor maar nomaden blijven het. Na Mount Arrat gaat het richting Turks Koerdistan al bestaat dat volgens de Turkse regering niet. Een schitterende tocht hoog door de bergen met als hoogste top een berg van 2684 meter richting Van genoemt naar het meer Van een enorm groot meer ongeveer 100 km lang en op het breedste punt een 60 km breed. Van is een grote stad met ongeveer 500.000 inwoners maar gelukkig had ik een adres van een goed hotel voor niet te veel geld uit Lonely Planet. Prima boek trouwens alle informatie die je wilt hebben vindt je hier in. Morgen gaat de rit naar Hakkari tenminste als de wegen open zijn, dat wil nog wel eens niet het geval zijn als er acties zijn van de Koerische afscheidingsbeweging PKK maar dat merk ik onderweg wel. Hakkari lig in Mesopotamie, het twee stromen land gelegen tussen de Eufraat en de Tigris, twee rivieren die in Iraq ontspringen, ik moet toch weer terug naar dat oude testament. Volgens het oude testament ligt hier de tuin van Eden, je weet wel waar Adam en Eva leefden, eens kijken of ze thuis zijn. Ik heb net wat gegeten en als je hier door de straaten van VAN loopt zijn er overal mensen op kleine stoeltjes aan kleine tafeltjes bordspellen aan het spelen en maar thee drinken en sigaretten roken. Dat roken mag wel maar alcohol ho maar terwijl dat toch veel gezonder is. Ik was bijna door mijn fles met jenever heen dus ik ga zo'n klein obscuur winkeltje binnen waar drank wordt verkocht, het is namelijk niet verboden maar niemand mag het zien. Je krijgt een gevoel als of je een seksshop binnen loopt, iedereen kijkt je na. Maar dat boeit me niet ik heb wodka. Vandaag 470 kmTotaal 6005 km

Dag 10 maandag 9 mei

04:12, 5/9/2011 .. 3 reacties .. Link

Vanmorgen al op tijd op, om 7.15 onderweg. Het hotel heeft geen ontbijt dus onderweg een broodje en een kopje cay gedronken. Ik raak hiet nog aan de thee terwijl dat goedje volgens mij toch alleen voor zieke mensen is, maar de koffie is echt niet te zuipen en soms hebben ze neskaffee maar daar wordt ik ook niet vrolijk van. Ik ben als snel de stad uit en dan gaat het richting Georgian valley een werkelijk schitterend bergandschap met heel veel verschillende kleuren. Ik zit sowieso hoog het hotel in Erzurum ligt op ruim 1800 meter en het wordt alleen maar hoger, de eerste pas was 2350 meter overal ligt hier nog sneeuw. De wegen worden trouwens veel slechter hele stukken gravel en als de weg verhard is zit die weg vol met kuilen. Overal waar je stop probeert men te achter halen waar je vandaan komt Nederland is onbekend maar Hollanda kennen ze wel en zeker Axax dat schoonmaakmiddel uit Amsterdam is hier bekend. Verder richting Kars waar ik later een hotel zal zoeken. 45 km voorbij Kars aan de grens met Armenie ligt Ani. Ani is een oude stad gelegen aan de zijde route richting China. Hier van zijn nog een heleboel ruines over, erg imposant om te zien. Jammer dat tussen die ruines door ook gewoon de koeien lopen en schijten dus overal koeiestront. Na een uurtje heb ik die oude meuk wel gezien, ik heb honger en had gedacht in Ani wat te eten maar daar is dus helemaal niks zelfs geen cay(thee). Tijdens die wandeling door die ruines tref ik een collega motorrijden, helaas een Italiaan en die spreekt uitstekend Italiaans maar verder vrijwel niks maar goed een helm in de hand schept toch een band dus met de landkaart en veel goede wil elkaar routes vergeleken. Hij had haast moest in 2 weken van Italie naar oost Turkije alles zien en weer terug. Na Ani dus terug naar Kars waar ik met behulp van Lonely Planet al snel een hotel vind. Snel een spijkerbroek aan en wat eten in een restaurantje om de hoek. Vandaag 350 km totaal 5535 km

Dag 9 zondag 8 mei

08:03, 5/8/2011 .. 0 reacties .. Link

Een heerlijke zonnige dag, nog steeds erg koud maar dat mag de pret niet drukken. Na het ontbijt op weg naar Erzurum ongeveer 700 km. Het eerste deel een 50 km over een smalle weg met gaten en koeistront en gaten gevult met koeiestront. Dus oppassen geblazen. Daarna een grote brede weg maar ook met geregeld gaten waar prima een kruiwagen beton in past, daar moet je niet met je voorwiel in komen. De weg voer over een bergpas van 2150 meter en daar ligt naast de weg nog volop sneeuw. Ik hoorde vanmogen bij het ontbijt dat er afgelopen nacht nog verse sneeuw is gevallen. Die Turken hier zijn erg vriendelijk en behulpzaam, helaas spreek vrijwel niemand Engels maar dat lost zich ook wel op. Ik heb een hotel gevonden in Erzurum pal naast de moskee dus morgen om 5 uur begint de herrie maar ik denk dat ik aan de oproep tot het gebed geen gehoor ga geven. Net nog wat gegeten in een restaurantje een paar straatjes verder op. Ik zit nu ongeveer 1200 km achter Istanbul aan de weg tussen Ankara en Iran. Morgen ga ik naar de Georgian valley moet een hele mooie streek zijn. Trabzon wat ook op mijn lijstje stond laat ik schieten, de afstanden zijn toch groter dan gedacht.Ik kwam onderweg nog 2 BMW's tegen alle 2 r 1200 GS. reden helaas de andere kant op dus geen kans op een praatje.Vandaag 700 kmtotaal 5185 km

Dag 8 zaterdag 7 mei

03:59, 5/7/2011 .. 1 reacties .. Link

Ik was te vroeg vanmorgen de receptionist lag in een hoek van de lobby onder een deken nog te slapen, dus heb ik de voordeur maar open gemaakt, daar stond ook de bakker al om het brood voor het ontbijt te bezorgen. De man is daar wakker van geworden en beloofde dat er binnen een half uur koffie was en ontbijt. Ik heb onder tussen de motor gepakt en inderdaad binnen een half uur ontbijt. Dan op weg naar Bogazkale, waar de resten van een oude stad, genaamd: Hattusa, te vinden zouden zijn. Eerst een stukje brede redelijk goede asfalt weg maar toen moest ik over 2 bergpassen tussen Arac en Kursunlu, een dikke 70 km. Het begon met een vrij smalle asfaltweg maar die werd steeds slechter meer kuilen en minder asfalt. Op gegeven moment verdwijnt het asfalt helemaal en blijf er gravel over kortom een prima weg voor de GS. Die bergpassen waren1700 meter hoog en de 2e 1500 meter. De eerste ging redelijk gelijkmatig omhoog maar wel met korte krape bochten en voor een motor vol bagage is het wel opletten gelukkig vrijwel geen verkeer, drie auto's op 70 km. De weg naar beneden was een ander verhaal. 1 km dalen op 5 km afstand dat wil dus zeggen gemiddeld een daling van 20% . Dat is heel goed opletten geblazen maar het geeft een enorme kick als je dan onder aankomt. De tweede pas was een stuk eenvoudigen de weg was weer verhard en veel breder. Over die 70 km heb ik dus twee en een half uur gereden Na die pas kwam ik door een klein dorpje waar ik een restaurantje vond voor de lunch, een probleem mijn Turks stelt niks voor en die Turk sprak dat uitstekend maar verder niks dus heb ik in de keuken maar wat dingen aangewezen die heeft hij toen klaargemaak, smaakte prima ik zou kok moeten worden.. Uit eindelijk ben ik tegen 3 uur aangekomen in Bogazkale. Gelijk een hotel gevonden en alles afgeladen en dan gelijk door naar die oude stad. Veel was er niet meer van over, voor fundamenten en enkele deels gerestaureerde stadspoorten. Na een uurtje te hebben rond gekeken en diverse malen een opdringerige verkoper van het lijf te hebben moeten slaan ben ik terug gekeerd naar het hotel. De beloofde warme douche was op zijn hoogst 20 graden maar goed alles went. Gelukkig was vandaag de zon terug, nog steeds erg koud maar wel een stuk fijner rijden als met die miezerregen. Vandaag 350 km Totaal 4485 km

{ Vorige Pagina } { Page 1 van 2 } { Volgende Pagina }

Profiel

Categorieën

Recente Artikelen

terugblik
dag 26 woensdag 25 mei
dag 25 Dinsdag 24 mei
dag 24 maandag 23 mei
Dag 23 zondag 22 mei

Vrienden

Eenpunt - Startpagina - Kliniek - Huurwoning